7 Nisan 2008 Pazartesi

Şimdi bazen düşünürüm :Ne olurdu,aramızda herşeyi konuşmuş olsaydık.Nazlı bana evden ayrıldıktan sonra nasıl yaşadığını anlatsaydı,neden birdenbire kaybolmak istediğini açıklasaydı.O kadar sevdiğim karımın hayatına ait bir kısmı ,hiç bir zaman bilemedim.Sanki iki yıl Nazlı hiç yaşamadı bana göre .Biliyorum ,denebilir ki üzücü olaylarla karşılaşılacaktı;insan belki de hiç istemediği sözleri duyacaktı.Olsun;hiç bilmemekten,bir insanın o kadar yılını hiçe saymaktan daha iyidir herhalde.Onun iki yılını yok saymakla ,onun bu yıllarda neler hissettiğini bilmek istememekle ,çok sevdiğim bu insana da bir bakıma hürmetsizlik etmiş olurum:!!!

Hiç yorum yok: