Birbirimizi seviyor ya da önemsiyor ; zeki,  kültürlü ya da duyarlı bulabiliyor olabilirdik.Aşksız sevgiler aşksız dostluklar alışkanlığın gücüyle kendimizi sürüyüp götürüyordu elbet. Ama  merhamet ?Aklımıza bir duygu olarak bile gelemeyecek kadar uzaklaşmıştı bizden .Merhamet duygusu neredeyse  bizden habersiz "yitirilenler" hanesine yazmıştı kendini.Uzun aralardan sonra diyelim yeniden bir Dostoyevski romanı okuduğumuzda anlıyorduk ya da hatırlıyorduk ilişkilerimizde eksik olan o derin şeyi.Merhameti...