Ben kendimi tanımak için daha çok başkalarıyla görüşüyordum...

Ben kendimi tanımak için daha çok başkalarıyla görüşüyordum.Albayımında yardımıyla eski dostlarımın bir listesini yaptım; onlarla kendim hakkında konuşuyordum.Geçen gün annemin ve babamın mezarlarını ziyarete gittim.Taşın üstüne oturup onlarla bir süre konuştum.Onlara sitem edebilirdim.Neden albayım kadar olamadınız?Benimle uğraşmadan beni hayata gönderdiniz? diyebilirdim.Demedim.Neden bu kadar erken öldüklerini de yüzlerine vurmadım.Yalnız kendimle hesaplaşmak istiyordum.Onlar öldükten sonra neler yaptığımı anlattım:Senden ayrılmıştım,gecekonduya yerleşmiştim,çalışmıyordum,param gittikçe azalıyordu,kötü rüyalar görüyordum.Sonu belirsiz bir takım işlere girişmiştim,belki de ölüme yaklaşmıştım evet onların ölümleri bana da bulaşmıştı, yakınımdan geçmişti.Bana inanılmaz gelen bu ölümlerden sonra başka ne yapabilirdim? Annem benim ölümden korktuğumu bilirdi;bunu bildiği halde gene de ölmüştü.Tabi ben bu ölümlerin hesabını sormadım onlardan.Benim onlara karşı çıkamayacağımı ,çünkü bunu beceremeyeceğimi düşünüyorlardı.Beni yalnız bıraktıkları için üzgün görünmüyorlardı;öldükleri için yaşayanlara acımıyorlardı.Belki ben sizin kadar yaşamam dedim onlara.Benim ne olacağımı bilebilirmisiniz?Bende size acımıyorum artık...