KİTAPLIĞIN ÖNÜNDE
...
Hiçbir kitaplığın hiçbir ömre yetmediğini ben de görüyordum tabii. İnsanlar aldıkları kitapların hepsini okumayacaklarını kendileri de bilirler, ama ömürlerinin gene de böyle bir olanağı sunabileceğini düşünmek isterler. Yoksa ben de biliyordum bunca kitabın bir ömre sığmayacağını... siz daha kitaplığınızın bir yerindeyken ölüp gideceğinizi... Hiçbir gerçek kitaplık ömre sığmaz elbet. Ama asıl güzel olan da, hangi kitaba ne zaman sıra geleceğini bilmemenizdir, hatta sıra gelip gelmeyeceğini bile bilmemenizdir... Bu kendimizle oynadığımız bir oyundur. Bir de kitaplığınızla.
...
Sabah olacak birazdan. Bu gece için tek bir kitap bile seçemeden gene sabah olacak. Ben bu sabahları ne çok sevmiştim. Uykusuz sabahları. Bundan sonra birşey yazmayacağım, belki birkaç not, birkaç mektup, o kadar. Belki onlar bile değil! Neler okurum gitmeden, nelere göz atarım, neleri karıştırırım, onu da bilmiyorum. Her şeyi Rastlantı Tanrısı'nın ellerine emanet etmek istiyorum. Bir tek tanrıya inandım bugüne kadar: Rastlantı Tanrısı'na. O da bana çok kötü davrandı.
Aman elini unutma, elinden bir kaza çıkmasın. Bir de ne olur, kelimelere dikkat et, yalvarırım kelimeleri unutma!
11 Haziran 2007 Pazartesi

Bir gün öldükleri zaman, arkalarında küçük bir iz, bir anı, bir gözyaşı, bir eser bırakmadan yok olacaklardır. Gazetedeki ölüm ilanı bile, yedinci sayfada bir kenarda kalacak, kimsenin gözüne çarpmayacaktır. Hayattan çıkarı olmayanların, ölümden de çıkarı olmayacaktır. Ölüm bile onların adlarını duyurmaya yetmeyecektir. Herkesin mezarında güller ve menekşeler büyürken, onların mezarlarını otlar bürüyecektir....
8 Haziran 2007 Cuma
Erken açmış bir kiraz ağacını düşün....
Erken çiçek açmış bir kiraz ağacı düşün. Yok, öylesine bile önemli değil. Çiçek açmamış bir kiraz ağacı... Açamamış, ben. Bakmışsın, taş duvarda bir tutam dal yeşillenmiş. Bir cami avlusunda, yüksekte ve oymalar arasında. Umut da öyşe yeşillenir. Hiç ummadığın bir yerde ve anda... Ama, ben bu işten usandım. Umut yeşertmeyi bıraktım artık. Beni hep yanılttın. Kötü yanılttın. Her şeyi bırakayım istiyorum. Boşluyorum. Ancak bunu başarabiliyorum. Bırakamıyorum. Ve kaptırıyorum kendimi ve ardından umutsuzluk çıkıyor çıka çıka. Dağ gibi."
Sisli......
Bir kapı açılmış da, kimsecikler girmemiş gibi. Dudakların ucuna gelen ve orda kalan bir söz gibi. Dalgınlık gibi bir şey. Sigarayı yanar bırakmışsın gibi. Öyle, tüten bir şey belki. Belki sessiz. Belki sessiz değil, çıkmayan bir büyük çığlık gibi. Koptu kopacak bir çığlık gibi. Ve biraz da acıyla yoğrulmuş gibi. Küskünlük gibi. Sevdaya ilişkin bir söz gibi. Sarımsı bir şey. Yeşilimsi… Morumsu… Dönmeyecek birine mendil sallamak değil, birini dört gözle bekler gibi. Onun adını her yerde duymak gibi. Onun adına benzer bir ad duymak gibi. Öyle bir adın kulağına çalındığını düşünmek gibi. Sanki…
Necati Tosuner
her acımanın içinde, bir kötü 'kader'in kendine rastlamayışının sevinci vardır.""
..ve insanlar 'erdem' diye acımanın arkasına gizlemişlerdir bencilliklerini..""..
benden yana çevir ışığını, gözlerim kamaşsın artık.."
..ve insanlar 'erdem' diye acımanın arkasına gizlemişlerdir bencilliklerini..""..
benden yana çevir ışığını, gözlerim kamaşsın artık.."
5 Haziran 2007 Salı
Sayfalar karıştı.....

Sayfalar karıştı sen daha önce gelseydin şimdi sen başını eğecektin , zaman herşeyi hallediyor insafsız olma, ayrıcalık isteme onu unutamadım...Bize öfkeyle bakma.Bilge'ye öfkeyle bakma.Seni dinlemiyor.Ben konuştum mu?Ben bir sigara almaya çıksam ?Sizi başbaşa bıraksam .Yaparsın.Senden herşey beklenir.Çoktandır birbirlerini görmediler de .Belki özlemişlerdir. Ha-ha..Kimse gülmüyor.O halde sonum geldi.İsterseniz ben gideyim diyor Sevgi .Sana bakıyor.Bilge'yi kov demek istiyor.Bilge hoşt.Gene kimse gülmedi mi?Bilge benden ne bekliyor?İnsan gibi davranmamı bekliyor.Hikmet gibi davranmamı bekliyor.Hangi Hikmet gibi.?Hikmet VI gibi mi , VII gibi mi? Yapamam.Şaşırırım.Benden birşey bekleniyor.İŞte bir olay .İşte artık davranmalısın.Kusura bakmayın,kendi başınızın çaresine bakın.Bana acıyın.Kimseye birşey olmaz.BANA OLUR.Birşey söylemeyecek misin Hikmet ?diyorlar sana.Kim diyor?Gerçekten duymuyorum.Ölüyorum.Sevgi konuşuyor.Birşey yapmalıyım.Bir oyun bulmalıyım.Sevgi ayağa kalktı gidiyor.Hayır gitmiyor.Ben gidiyorum, diyor.Bilge' ye bakıyor.Beni savunmadın diyor ya da demek istiyor.Beni yalnız bıraktın, beni savunmadın.Gidin bakalım.Sizi ben mi çağırdım?Evet sen çağırdın, yalanların biraraya geldi.Seni kimse kurtaramaz.Bütün yakınmaların sahte .Bilge gideceğini söylüyor.Onu daha önce düşünmeliymiş , buraya gelmemeliymiş.Sevgi böyle diyor.Siz konuşun , ben bir sigara alıp geliyorum.Zaten ben çağırmamıştım Bilge'yi, kendiliğinden geldi.Mektupda yazdığımı hatırlamıyorum Bilge'ye.Alçak!Evet alçağım.Konuşacak durumda değilim.Alçaklar yorgun olur.Siz konuşun işte.Beni ele vermeyin de ne yaparsanız yapın..Sevgi'ye cevap ver Bilge; senden akıl alacak değilim , filan de.Kim gidecek diye tartışıyorlar, ya da onu demek istiyorlar.Bilge benim karar vermemi istiyor.Böylece en kötü sözü söylemiş oluyor.Ona daha önce öğretmeliydim.Prova yapmalıydık.Ben karar veremem.BEN SADECE BAĞIRIRIM.Hikmet kendini küçük düşürecek bir hareket yapmaz diyor Sevgi .Yaparım.Her zaman yaparım.Bunu sormuyorlar senden.Tartışıyorlar.Küçük düşürdüğünü görmüyor musun?Görüyorum.Bir şey yapamıyorum.İşte Bilge kapıya doğru yürüyor.Gidecek mi yani? Benimle böyle konuşamazsın diyor Sevgi'ye.Evet konuşamazsın.Sen kim olduğunu biliyormusun Bilge'nin.....BİLİYOR....Böyle yukardan konuşacak durumda değilsin diyor Bilge'ye.İkiside bana kızıyor.Birini savunmalıyım değil mi albayım.Birini tutmalıyım.Çok gülünç duruma düştüm değil mi?Bu olayı artık unutamam.Ölünceye kadar unutamam.Ne kadar önce ölsem o kadar iyi.İşte Bilge kapıda Bilge, Bilge neden beni yalnız bıraktın.Bırak gitsin diyor Sevgi .Sevgi kazandı.Hayır olamaz.Buraya gel Bilge .Beni yalnız bırakma.Hayır gidecek diyor Sevgi .KiMSE ROLÜNÜ EZBERLEMEMİŞ.Bu ne biçim tiyatro.Sevgi ayağını yere vuruyor burada kalmaya hakkı yokmuş Bilge'nin .Bunu kim öğretti sana.?Kimse bir şey bilmiyor.Bağırma.Bağırdım mı?Duymadım da.Hayır konuşmadım.Sustuğum için oyunu bozdum.Bazen de susmak bilmem.Bilge Sevgi'nin davranışını çok çirkin buluyormuş.İkinizden de nefret ediyorum.Bilge gidiyor.Bilge Bilge neden yalnız bıraktın beni.Kimseyi görmek istemiyorum.Artık ölmek istiyorum.Herşey çok karıştı albayım.İstediğim gibi olmadı albayım.Yanlış zamanda sahneye çıktılar.Artık aklıma bile hükmedemiyorum.Beni dinleyen kalmadı albayım.Artık dayanamıyorum.Bir şey söyleyin öyle susmayın albayım.Bilge'ye geri dönnmesini söyleyin.Bilge gitti albayım.Biliyorum bir daha dönmez.Herşey benim yüzümden albayım.Alçaklar gibi davrandım.Bilge gitme diyebilirdim.İşte benim de ne olduğum meydana çıktı.Hiç bir Hikmet gibi davrandım.Alçak Hikmet VII !Geber!İşte balkondan kendimi atıyorum albayım. Onu öldürüyorum.
Albayım bir hayat kolleksiyoncusuydu....
"Albayım olmadan ben hiç bir şey yapamam," dedi. "Albayım yıllarca düşünmüş, albayım yıllarca okumuş. Ben onu dünyaya tanıtmak için bir aracıyım.Benim yaşımda bir insan, tek başına böyle bir görevin üstesinden gelemezdi elbette. Yüzyılların ağırlığını omuzlarında taşıyamazdı. Ben onun yarışçısıydım, daha doğrusu yarış atıydım. Kendi bacaklarında eski güç olsaydı, bana ne ihtiyacı vardı? 'Oğlum Hikmet,' dedi: 'Sen istekli bir oyuncusun, sana bütün bildiklerimi öğreteceğim.' Önce tekniği iyi bilmek gerekiyordu.Büyük oyun yazarları bize örnek oldu. Onları tanıdık. Albayım da bilgilerini benimle birlikte yeniden değerlendirdi. 'Oyunlar,' dedi, 'OğlumHikmet, gerçeğin en güzel yorumlarıdır. Bizim gerçek dediğimiz şey de bazı güçlükler yüzünden iyi oynanamayan oyunlardır.' Neden gerçeklerden kaçtığımı ben de böylece anlamıştım. Artık kendimi geliştirmeliydim: soluğumu oyunlara göre ayarlamalıydım. Bu amaçla her şeyi kullanmalıydım. Bunun için de, önceher şeyi kulanmasını öğrenmeli. En küçük bir ayrıntı bile önemliydi."Birer oyun yazarı olarak yaşamağa başladık. Albayım hayatla ilgili her şeyi biriktirmişti: İnanılmaz bir koleksiyoncuydu. Bütün hayatını, sonunda oynayacağı büyük oyun için biriktirmişti. Albayım, bir hayat koleksiyoncusuydu. Hayatının hiç bir bölümünü çöp sepetine atmamıştı; bir gün lazım olur diye bir köşede saklamıştı. Kendisine yazılan bütün mektupları biriktirmişti. Kendi yazdığı mektupları da bir süre sonra geri almıştı.Tanıdıklarıa gider ve 'Mektuplarım zaman aşımına uğradı, onların üzerindeki hakkınızı kaybettiniz,' derdi. Evet, hayatını büyük bir kıskançlıkla, büyük bir cimrilikle biriktirmişti. Kimse ondan bir şey alamamıştı. Büyük ve yüksek amaçlar uğruna her dakikasını, her saniyesini bir kenara koymuştu. Başkalarını bile, onunla ilgili şeyleri biriktirmeğe zorlamıştı. Kendisine gönderilen pusulalar, onu evde bulamayan tanıdıklarının kapı altındanattıkları-kartvizitler, makbuzlar, küçük notlar, cep defterleri gibi önemsiz şeyler bile bir kütüphane dolduracak kadar . İnsanın bir yerde muhakkak kendini ele vereceğini bildiği için, en beklenmedik zamanlarda zayıflık göstereceğinitecrübesiyle tespit etmiş olduğu için, hiç bir belgeyi küçümsemezdi. Albayım,yorulmaz bir koleksiyoncuydu. Yolda yürürken başı daima önüne eğik gezerdi.Birinin yırtıp attığı bir mektup, balkondan düşen bir ev ödevi, arkadaşlarının can sıkıntısıyla üzerlerine anlamsız şeyler yazdıkları kağıt parçaları, şaşmaz bir kesinlikle yerini bulurdu. Durmadan cümle biriktirirdi albayım; insana ait her şeyi bir köşeye koyardı. Oyun alanını genişletmenin gereğine içten inanmıştı. Beni de, hafızam kuvvetli olduğu için, bu işte kullanmağa başlamıştı. Gerçeği, iyi oynanan bir oyun haline getirebilmek için hiç bir fedakarlıktan çekinmemek gerekiyordu.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Bakkala gidiyordum. Sevgi’yle benim bakkalıma mı? Yoksa bakkal Rıza’ya mı? Bakkallar da hep birbirlerine benzerler. Ne yapıyorsun? dedi Sev...
-
Söyle evladım , diye teselli ederdi annem.Söyle de içine hicran olmasın.Hicran oldu anne....
-
hayatım, ciddiye alınmasını istediğim bir oyundu ." "ben başlamazsam ancak durdurulabilirim." "nasıl ezberlenir allahım,...
-
Ben tavan arasındayım sevgilim! diye bağırdı delikten aşağı doğru. Eski kitaplar bugünlerde çok para ediyor. Bir bakmak istiyorum onlara...